Tannat

tannat

De grote troef uit het Franse zuidwesten is al een tijdje uit de gratie bij de moderne wijndrinker. De tannat druif die het hoofdbestanddeel vormt van deze rode is dan ook niet bepaald een lachebekje. Blenden met cabernet sauvignon en pinenc konden zijn donkere karakter veelal niet verhullen en langzaam maar zeker dreigde deze ‘klassieker’ van het wijnwereldtoneel te verdwijnen. 

Een voorzichtige kentering lijkt zich echter aan te dienen. Via ‘micro-oxygenation’ – een methode waarin tijdens het wijnmaakproces met een soort aquariumpompje zuurstof aan het sap wordt toegediend – kan Madiran wat gezeglijker worden gemaakt. De ontdekking dat wijn drinken goed is voor lief en lever draagt zijn steentje bij: tannat is de druif met de meeste resveratrol, een ‘levensverlengend’ druivenbestanddeel. Bovendien mag Madiran zich in Engeland inmiddels verheugen op een groeiende belangstelling van een aantal supermarktinkopers: ‘Eindelijk weer een wijn met karakter in plaats van al dat uniforme, soepele, zwoele Nieuwe Wereld rood’, klinkt er. 

Ik proefde in Gascogne een Madiran die mij zeer beviel, Plénitude 2004 (€ 19,95). Heeft de geur van een noordelijke Rhône. In de mond bramen, spoortje kersenlikeur, gedroogde pruim, zacht-droppig, rijpe tannines, zoetig en toch stoer. Heel lekker – maar dat zal niemand verbazen – bij eend.