Aglianico

aglianico

Veel wijn van ‘vergeten druiven’ kunt u ook maar beter vergeten. Sommige daarentegen mogen alleen door hun naam al niet in de vergetelheid belanden. Treixadura, godello, pineau d’aunis, refosco dal peduncolo rosso of de lledoner pelut…’ Toegegeven, dat  klinkt allemaal als niet eenvoudig reproduceerbaar tijdens een bezoek aan uw favoriete winepusher. Maar klinkt zo’n bestelling niet veel indrukwekkender dan ‘doe mij maar een flesje huiswijn’? 

Schrik ook niet terug voor rood van de aglianico del vulture. Want de aankoop leidt tot een onvergetelijk avontuur dat begint in Basilicata, een gebied tussen Campanië en Apulië, in het zuiden van Italië. Normaal gesproken is dat de ideale biotoop voor wijndruiven, maar Basilicata stribbelt tegen. Dankzij het onherbergzame en bergachtige karakter tekent het gebied voor een van de laagste opbrengsten per hectare van het land. Meer dan 500 000 hectoliter wijn komt er niet vandaan. En de wijngaarden waarop de aglianico gedijt -gelegen op de boorden van de Monte Vulture, een uitgedoofde vulkaan- tonen zich nog minder scheutig. 

Aglianico del Vulture, de enige DOC in de streek, ‘doet’ maar 3 procent van het totaal.  Buiten de landsgrenzen is dit rood dan ook zelden te vinden. Ik kwam nog een proefnotitie van jaren geleden tegen toen het Nederlands Gilde van Sommeliers een proeverij hield met ‘vergeten druiven’. De wijn presenteerde zich daar als een van de toppers. ‘Veel karakter’, meldde het verslag. Ik kan het beamen. Een vergeten fles die achterin mijn proefklimaatkast was beland, resulteerde in een notitievel met ‘De geur van de zon in een antieke glazenkast.’ Afgehangen haas in marinade’.  ‘Laurierdrop van drogisterij Cleban’. ‘Kruidnoten van Zwarte Piet’. ‘Een shot Napoleonsnoepjes in bramenuitvoering’. En ook in ‘bittere kersen en rijpe pruimen, kaneel, peper, anijs…’ Of ben ik nog iets vergeten?